Een camerabeeld kan in het midden scherp zijn, maar er naar de hoeken toe toch merkbaar zwakker uitzien. Een mogelijke reden is vignettering: een vermindering van de helderheid van het beeld vanuit het midden naar de rand. In een cameramodule kan dit verschijnen als donkere hoeken, ongelijkmatige belichting of kleurschakeringen die duidelijker worden na beeldverwerking.
Lichtafval is niet altijd een defect dat volledig kan worden geëlimineerd. Groothoeklenzen, compacte optische pakketten en kleine openingen in de mechanische stapel kunnen allemaal een uniforme verlichting moeilijk maken. De technische taak is om te begrijpen waar het helderheidsverlies vandaan komt, te bepalen of dit acceptabel is voor de toepassing en te voorkomen dat optische verlichtingsverlies wordt verward met sensor- of softwaregedrag.
Een bruikbare specificatieterm is relatieve verlichting. Het beschrijft de beeldhelderheid op een veldpositie ten opzichte van het midden onder gedefinieerde meetomstandigheden. Door deze waarde te begrijpen, kunnen cameraontwerpers lenzen zinvoller vergelijken dan te vertrouwen op een enkele verklaring zoals ‘helder beeld’ of ‘geen donkere hoeken’.
Vignettering is een geleidelijke of soms abrupte afname van de helderheid van het beeld naar de randen toe. Op een foto kunnen de hoeken donkerder lijken dan het midden. In een industriële camera kan hetzelfde effect een ongelijkmatige intensiteit over een meetveld creëren. In een barcodelezer of inspectiesysteem kan een niet-uniforme helderheid de beschikbare contrastmarge voor het decoderen of detecteren van kenmerken verkleinen.
Het effect is vaak het gemakkelijkst te zien bij het fotograferen van een gelijkmatig verlicht oppervlak. Een scène met natuurlijke helderheidsvariatie kan dit verbergen. Voor evaluatie maken ingenieurs gewoonlijk een vlakveldbeeld met uniforme verlichting en inspecteren ze de intensiteitsverdeling van het midden tot de hoek. De automatische belichting, schaduwcorrectie en beeldverbetering van de camera moeten worden gecontroleerd of gedocumenteerd, omdat ze het schijnbare resultaat kunnen veranderen.
Relatieve verlichting drukt de verlichting op een geselecteerde beeldpositie uit als een fractie of percentage van de centrale verlichting. Als het midden als 100% wordt behandeld, betekent een hoekwaarde van 70% dat de hoek 70% van het middenniveau ontvangt of registreert onder de gespecificeerde testopstelling. Het betekent niet dat elke scène er om de hoek precies 30% donkerder uitziet, omdat sensorrespons, belichtingsregeling en beeldverwerking ook het uiteindelijke beeld beïnvloeden.
De meetpositie is van belang. Een datasheet kan de relatieve verlichting op een gespecificeerde beeldhoogte, beeldcirkelrand of hoek rapporteren. Deze zijn niet uitwisselbaar, tenzij de sensorgeometrie bekend is. Een lens die is ontworpen voor een grotere beeldcirkel kan worden gebruikt met een kleinere sensor, in welk geval de sensorhoeken een minder veeleisend deel van het beeldveld kunnen bemonsteren. Omgekeerd kan een sensor die bijna de volledige beeldcirkel gebruikt, verlichtingsverlies blootleggen dat bij een eerdere evaluatie niet duidelijk was.
Wanneer u twee lenzen vergelijkt, bevestig dan de testgolflengte, het diafragma, de sensor of de beeldhoogte en of de gerapporteerde waarde optisch is of wordt gemeten via een complete cameramodule.
Natuurlijke verlichtingsverlies wordt geassocieerd met de geometrie van beeldvorming. Beeldpunten buiten de as worden niet op precies dezelfde manier verlicht als punten dichtbij de optische as. In vereenvoudigde systemen kan de verlichting ongeveer met de vierde macht van de cosinus van de veldhoek afnemen, vaak beschreven als cos-vierde fall-off. Echte lenzen met meerdere elementen kunnen dit gedrag wijzigen, dus de formule is eerder een nuttig concept dan een volledige voorspelling voor elke lens.
Optische vignettering treedt op wanneer lenselementen of interne openingen geleidelijk de straalbundels buiten de as beperken. Aan de rand van het veld worden bepaalde stralen geblokkeerd die anders zouden bijdragen aan de beeldvorming. Het effect hangt af van het lensontwerp, het diafragma, de veldhoek en de posities en diameters van optische elementen.
Mechanische vignettering treedt op wanneer delen buiten het optische ontwerp het lichtpad belemmeren. Een lenshouder, cilinder, borgring, sensoropening, beschermend raamkozijn of camerabehuizing kunnen stralen buiten de as afsnijden. Dit is de reden dat een op zichzelf geteste lens een betere hoekverlichting kan opleveren dan dezelfde lens die in een compacte module is geïnstalleerd. Het mechanische vrije diafragma en de afstand tussen de componenten zijn net zo belangrijk als de nominale lensdiameter.
Groothoeksystemen moeten een groot gezichtsveld op een beperkt sensorgebied weergeven. De stralen vanaf de rand van het tafereel komen onder steilere hoeken binnen en het optische systeem moet een groter bereik aan veldposities aankunnen. Bij compacte boardcamera's laten de lenscilinder en de omringende behuizing weinig ruimte over voor grote diafragmaopeningen of een royale straalafstand.
Bij een ontwerp kan daarom sprake zijn van afwegingen tussen gezichtsveld, lensdiameter, totale spoorlengte, relatieve verlichting, vervorming en beeldkwaliteit. Het breder maken van de lens lost het probleem niet automatisch op: het kan de straalgeometrie, pakketvereisten en sensorcompatibiliteit veranderen. Het ontwerp moet als compleet systeem worden beoordeeld.
Sensorkarakteristieken zijn ook van belang. Sommige beeldsensoren hebben microlensstructuren en hoekresponslimieten. Als hoofdstralen de sensor bereiken onder hoeken die slecht passen bij de pixelarchitectuur, kan dit leiden tot kleurschakeringen of een verminderde hoekrespons. Dit houdt verband met, maar is niet identiek aan, optische lichtafval. Een lens kan een redelijke relatieve verlichting hebben en toch kleurschakeringen produceren als de hoofdstraalhoek niet geschikt is voor de sensor.
Begin met een opname op een vlak veld. Als het beeld aan de randen donkerder is in een stabiel, radiaal symmetrisch patroon, zal optische of mechanische verlichtingsverlies waarschijnlijk een bijdrage leveren. Draai de lens of module, indien praktisch, om te zien of het patroon de optische assemblage volgt of gebonden blijft aan de sensor- en beeldpijplijn.
Vergelijk vervolgens de kale lens met de lens die in de uiteindelijke behuizing is geïnstalleerd. Als de helderheid van de hoeken na montage afneemt, inspecteer dan de vrije opening van de houder, de borgring, het voorruitje en de behuizing. Controleer ook op decentralisatie of kanteling: een verkeerde uitlijning kan het verlichtingsverlies asymmetrisch maken, waarbij de ene hoek donkerder is dan de tegenoverliggende hoek.
Controleer vervolgens het gedrag van de sensor en de ISP. Lensschaduwcorrectie kan hoeken digitaal helderder maken, maar kan ook de ruis versterken en de beschikbare hoofdruimte verminderen. Automatische belichting kan algemene helderheidsverschillen verbergen, terwijl er niet-uniformiteit in het beeld achterblijft. Kleurschakeringen kunnen wijzen op hoekrespons of spectrale effecten in plaats van op eenvoudige helderheidsafname. Een goede diagnose scheidt optische, mechanische, sensor- en softwarebijdragen voordat het lensontwerp wordt gewijzigd.
Optische ontwerpers kunnen de relatieve verlichting verbeteren door de elementvormen, diameters, afstanden, diafragma-stoppositie en de algehele optische lay-out aan te passen. Het ontwerp kan ook een ander gezichtsvelddoel of een groter pakket gebruiken als mechanische beperkingen dit toelaten. Deze veranderingen kunnen andere prestatiegegevens beïnvloeden, dus het doel moet een uitgebalanceerd ontwerp zijn in plaats van het hoogst mogelijke hoekpercentage op zichzelf.
Mechanische ingenieurs moeten de vrije opening over het volledige optische pad verifiëren. Een kleine borgring of een opening die iets te klein is, kan marginale stralen afsnijden. De tolerantiestapeling moet onder de slechtste omstandigheden worden gecontroleerd, vooral voor miniatuurmodules die op schaal worden geproduceerd. Een nominaal adequate opening kan beperkend worden wanneer het centrum van de lens, de cilinderpositie en de behuizingstoleranties zich opstapelen.
Vermeld bij het schrijven van een lensspecificatie de benodigde relatieve verlichting, meetveldpositie, golflengte, diafragma en testconfiguratie. Als de camera gebruik maakt van een afdekvenster, neem dit dan mee in de eindevaluatie. Geef ook aan of digitale lensschaduwcorrectie is toegestaan en welke beelduniformiteit na correctie vereist is. Vermijd vage eisen zoals ‘geen vignettering’, tenzij het project definieert wat dat numeriek betekent.
Voor beveiligingscamera's hangt de acceptabele helderheid van de hoeken af van de vraag of het systeem bedoeld is voor algemene scènebewaking, gezichtsopname of analyse over het hele beeld. Een camera die wordt gebruikt voor een breed situationeel bewustzijn kan meer verlies tolereren dan verwacht wordt om details nabij de rand te identificeren.
Voor machine vision kan uniformiteit van de verlichting belangrijk zijn voor drempelwaardering, metingen en extractie van kenmerken. Een vision-algoritme kan worden gekalibreerd rond een stabiel lichtveld; Veranderingen in de helderheid van de hoeken kunnen de segmentatie- of inspectiedrempels beïnvloeden. In barcode- en logistieke systemen kan de code over het veld bewegen, dus de prestaties moeten in het midden en nabij de bruikbare rand worden gecontroleerd.
Voor auto- en mobiele camera's moeten de uiteindelijke behuizing, het afdekglas, de montagehoek en de omgevingsomstandigheden deel uitmaken van de validatie. Een flatfield-laboratoriumresultaat is nuttig, maar vervangt geen tests in de geassembleerde camera onder realistische scène- en lichtomstandigheden.
Boshi-opticaHet productassortiment omvat compacte M12- en andere cameralensconfiguraties voor beveiliging en embedded imaging. De productinformatie omvat optische parameters zoals relatieve verlichting en hoofdstraalhoek op geselecteerde lensmodellen, wat ingenieurs kan helpen een vergelijking op systeemniveau te maken. Het [productassortiment cameralenzen](https://www.lensmanufacture.com/products/lens.html) omvat producten met gepubliceerde gezichtsveld- en optische gegevens, terwijl [op maat gemaakte optische producten](https://www.lensmanufacture.com/customized-products) een startpunt bieden voor niet-standaard vereisten.
Wanneer u een project bespreekt, deelt u het sensormodel, de actieve beeldafmetingen, het vereiste gezichtsveld, het mechanische vrije diafragma, de bedrijfsgolflengte en de minimaal aanvaardbare hoekverlichting. Geef indien mogelijk een vlakveldbeeld van de huidige camera. Dit geeft het optische team een nuttiger basis om te identificeren of de beperking in de lens, behuizing, sensorrespons of beeldverwerking ligt.
Vignettering is een probleem met de beeldkwaliteit op systeemniveau. Dit kan het gevolg zijn van natuurlijk lichtverlies, optische clipping, mechanische obstructie of hoekrespons van de sensor, en er kunnen verschillende oorzaken tegelijk aanwezig zijn. Relatieve verlichting biedt ingenieurs een praktische manier om de helderheid van de randen te beschrijven, maar alleen als de meetomstandigheden en de beeldpositie duidelijk zijn gedefinieerd.
Voor een betrouwbaar ontwerp test u een vlak veld, vergelijkt u de lens voor en na de mechanische integratie, inspecteert u het volledige vrije diafragma en documenteert u eventuele digitale correcties. Het allerbelangrijkste is dat u acceptatiecriteria opstelt rond de daadwerkelijke taak van de camera. Het doel is niet een abstracte belofte van een perfect uniforme helderheid; het is consistente, bruikbare beeldinformatie in het hele gebied waar de camera moet presteren.